Een aantal jaar geleden leerde ik mijn vriend Bram kennen, we konden goed kletsen en er was al vrij direct een hele goede klik. Op dat moment zat ik nog in een vrij slechte relatie, waar ik niet lang daarna een punt achter heb gezet. Allebei gescheiden, ik 26 en totaal niet met kinderen bezig. Hij 28 en een zoontje van rond de 2 jaar op dat moment.

Verliefd!

Tot over mijn oren verliefd, vroeg hij aan mij of ik dat wel allemaal zag zitten een relatie met iemand die al een kind heeft en of ik het echt zeker wist! “Ja natuurlijk”zei ik, wat maakt het nou uit dacht ik nog, leuk toch! Maar dat dat in de praktijk toch even anders liep dan verwacht kwam ik achter toen we na een tijdje gingen samenwonen.

Rustig aan opbouwen

In het begin van onze relatie woonden wij allebei thuis, Bram was druk bezig met de verbouwing van het nieuwe huis waar wij over een tijdje samen zouden intrekken. In deze periode hadden wij alle tijd om rustig een nieuw gezin te vormen. Dit bouwde wij dan ook heel rustig op, wat begon met af en toe in het weekend zwemmen met zijn drieën. Wat later ging ik mee naar zijn ouders waar wij dan met zijn alle aten en maanden later gingen we met de hele familie een weekendje weg. Jesse kon dan rustig aan mij wennen en ik aan het feit dat we een gezin waren met een kindje erbij.

Met onze handen in het haar..

Alles verliep eigenlijk altijd heel soepel, en ik hield mij altijd wel een beetje afzijdig want ik ben tenslotte niet zijn moeder en die rol wilde ik dan ook helemaal niet overnemen. Ergens in 2014 was het huis klaar en trokken wij in het huis met de rode deur zoals Jesse het altijd noemde. En na alle ups die wij hadden, begonnen toen ook de downs. Hij accepteerde mij totaal niet en daagde mij van alle kanten uit zodra Bram even uit het zicht was. Logisch, dacht ik nog. Hij moet hier natuurlijk ook erg aan wennen. Maar na een paar maanden was het nog niet veranderd en leek onze band aan alle kanten uit elkaar te vallen. Wij zaten met ons handen in het haar, want tsja wat moet je hier nou mee?

Alles komt goed

Achteraf kunnen wij er hard om lachen en zeggen wij nog wel eens tegen Jesse wat inmiddels het liefste kind is die er bestaat wat voor draak hij altijd wel niet was en moet hij er zelf ook erg hard om lachen om de streken die hij uithaalde. Volhouden en afstand nemen hebben er voor gezorgd dat onze band inmiddels heel sterk is. Jesse is een echt moederskindje en ziet mij gewoon als Veronique, zoals het is en zoals het hoort. De belangrijke taken zijn aan zijn ouders, waar hij er van elk maar 1 van heeft. Maar dat ik van dit mannetje hou alsof het mijn eigen kind is dat is wel zeker. En nu met inmiddels een klein broertje erbij is het gezinnetje compleet!

5 Comments on Hoe het allemaal begon..

  1. Prachtige blog! En wat heb je het goed gedaan. De rol die je op afstand en met een rustig tempo hebt aangenomen… Super! En J. kan zichzelf alleen maar gelukkig prijzen met extra mensen in zijn leven die ontzettend veel van hem houden!

    • dankjewel voor je lieve reactie! Wij vonden dit niet meer dan normaal, maar hoor vaak ook hele andere verhalen. Ieder zijn ding natuurlijk maar hier voelde wij ons prettig bij, en het heeft goed uitgepakt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.