Twee maanden geleden was het dan eindelijk zover, Luca moest afscheid nemen van zijn allergrootste liefde, of verslaving. Het is maar hoe je het noemen wilt..

Weg met die speen!

Wij kijken hier al maanden naar uit, maar vooral heel erg tegenop. Luca is namelijk al vanaf dag 1 dat hij er is helemaal gek van die speen. Een beetje onze eigen schuld is het wel, we hebben ‘m tenslotte zelf aangeboden ooit. Maar ik had nooit verwacht dat het zo moeilijk zou zijn om er weer vanaf te komen. Ergens in de zomervakantie vorig jaar besloten Bram en ik dat het tijd was om die speen weg te doen. Het praten ging niet zo lekker en dat had natuurlijk ook met die speen te maken. We wilden het rustig afbouwen, dus besloten hem overdag de speen niet meer te geven. ’s Avonds mocht hij de speen nog wel, maar bij het wakker worden moest hij ‘m gelijk weer inleveren. De eerste dagen ging dit natuurlijk hélemaal niet goed, en vond vooral ik het erg moeilijk om vol te houden. Maar het was voor zijn eigen bestwil, dus ik had weinig keus.

Het ging een tijdje goed, totdat hij een keer ziek werd en ik het toch wel erg zielig vond dat hij zijn speen overdag niet meer mocht. Nou vooruit dan maar! Voor één keer die speen maar weer een keer geven. Fout! Dit had ik nooit moeten doen, meneer maakte hier natuurlijk gelijk misbruik van toen hij weer beter was, en vroeg de hele dag weer om zijn speen. Hij vroeg er alleen niet normaal om, hij gilde erom! Krijsen, schreeuwen, gek werd ik er van. Hop, dan maar die speen erin! We zien over een tijdje wel weer verder.

Goed bedoeld

Natuurlijk krijg je genoeg adviezen van iedereen als je kindje geboren is , maar mensen hebben toch echt wel altijd een mening over die speen. ‘ Heeft jouw kind de speen nog? Dat is echt niet goed voor zijn gebit hoor, ik heb die van mij nooit een speen gegeven! ‘ Heel irritant, het is waarschijnlijk goed bedoeld, en ergens hebben ze uiteraard gelijk maarja, wij hebben de speen wel gegeven en maken zelf de keuze wanneer we het weer afleren.

Oeps! die tanden staan wel heel scheef

Twee maanden geleden kwam ik een kennis tegen, die ik nog ken van de zwangerschapscursus die ik toendertijd heb gevolgd. Haar dochtertje is 3 dagen ouder dan Luca. We kletsten wat over de kids, hoe lekker ondeugend ze allebei waren, en toen kwam die speen ter sprake. Haar dochtertje was er helemaal vanaf. Dit op advies van de tandarts, die had haar verteld dat de tandjes nog goed kunnen komen te staan als je voor het derde levensjaar die speen wegdoet. Luca zijn tanden staan scheef! Heel scheef! Als hij zijn tandjes op elkaar zet kan ik er een vinger tussen steken. Komt vast goed ooit met een beugel, maar ik maakte me er toch altijd wel zorgen om.

Eenmaal weer thuis vertelde ik dit verhaal, en omdat hij bijna 3 werd besloten we dat we de speen echt weg moesten doen. Dit kon niet meer wachten, en de hoop dat het nog goed zou komen met zijn tandjes speelde een hele grote rol. Maar hoe? Ons kind is namelijk echt verslaafd, misschien nog wel erger als een verslaafde! Ik hoefde maar naar dat ding te wijzen en hij begon al te gillen uit angst dat ik ‘m af zou pakken.

Nu moet hij echt weg

Toevallig had ik een tijd ervoor op instagram een post gezien van Pauline Wingelaar, zij had haar zoontje de speen in een envelop laten doen en in een brievenbus laten gooien. Dit moesten wij ook maar gaan doen, rigoureus die speen weg. Want weer rustig afbouwen was geen optie meer. Die speen moest en zou uit beeld. Dan maar een week lang krijsen, gillen en slapeloze nachten. Zo gezegd zo gedaan! Een paar dagen van te voren vertelde wij al aan Luca dat hij zijn speentje moest geven aan de babypieten, die waren tenslotte net weer terug naar Spanje en hadden geen speentjes meegenomen. Hij knikte ja en zei zelfs een paar keer dat hij het aan de pietjes zou geven. Huh? Zei mijn kind nou echt dat hij zijn speen zou weggeven? Hier moest ik echt even van bijkomen, maar de speen was nog niet weg… het ergste moest nog komen. Maar uiteraard vol goede moed gingen we er verder op in en na 2 dagen pakte ik een envelop en liet ik hem zelf al zijn spenen erin doen. Eentje was er kwijt, en nog steeds verdenk ik Luca ervan dat hij deze 5 minuten van te voren heeft verstopt om ons in de maling te nemen.

Het afscheid

Met zijn allen liepen we naar de Bruna. Luca heel vrolijk met de envelop met spenen in zijn hand. Zelfs bij de envelop in de bus gooien was hij nog vrolijk, en zei hij lachend dat hij het aan de babypietjes ging geven. Correctie, Luca spreekt nog niet alles goed uit dus dit was eigenlijk babytietjes, de mensen bij de Bruna zullen wel gedacht hebben haha!

Zo! Die waren weg, eindelijk! In ruil voor de speen mocht hij natuurlijk een cadeautje uitzoeken, dit had hij wel verdiend. Ook daar weer duidelijk uitgelegd dat dit was omdat hij zo goed die speentjes heeft weggedaan. Dit eenmaal thuis ook nog een paar keer goed herhaald, in de hoop dat hij het echt zou accepteren, en dat deed hij! Thuis wilde hij opa en oma bellen om het te vertellen, en iedereen die wat tegen ‘m zei moest natuurlijk ook weten dat zijn speen naar de babypietjes was gegaan. Ook in de weken erna heeft hij er bijna niet meer om gevraagd, en vroeg hij erom dan moest hij er zelf ook wel een beetje om lachen. Zelfs toen hij een beetje grieperig werd vroeg hij niet om de speen. Super trots zijn wij, maar vooral heel blij dat dat vieze ding nu eindelijk de deur uit is!

2 Comments on Peuterleven – Afscheid nemen van de speen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.